ای آنکه در این عرصه به خود می نازی

با اسب چموش خود چنین می تازی

هشدار ، که پرتگاه دوران سخت است

( از بابا جون)

در آبهای جهان قایقی است

و من-مسافر قایق- هزاران سال است

سرود زنده ی دریا نوردهای کهن را به گوش

روزنه های فصول می خوانم و پیش می رانم.............

چون جهان نیست وفادار تو هم غصه مخور

گر شوی همره گل خار تو هم غصه مخور

گر ببینی که در این عرصه ی پر شیب و فراز

می شوی بی کس و بی یار تو هم غصه مخور

ساکن کوخ و سرای امرا هر دو یکی است

گر برندت به سر دار تو هم غصه مخور

گنج قارون دهندت ، مخور از جای تکان

گل شوی عاقبت کار تو هم غصه مخور

(از بابا جون)

من معترضم که کار من جمله خطاست

       معذورم از آنکه بر بشر سهو و رواست

            ای منصف اگر توانی در اصلاح بکوش

                         در عیب نظر مکن که ب عیب خداست

.......................

...................

« مادر »

تو ای نهایت خوبی

ای نهایت ایثار

تمام ذهن من از عشق تو لبریز است

چگونه بگویم

چگونه بیاندیشم

به عاشقانه ترین لحظه هایی که با تو بوده ام.........

« پاییز »

از چهره ی طبیعت افسونکار

بر بسته ام دو چشم پر از غم را

تا ننگرد نگاه تب آلودم

این جلوه های حسرت و ماتم را

پاییز ، ای مسافر خاک آلوده

در دامنت چه چیزی نهان داری

جز برگ های مرده و خشکیده

دیگر چه ثروتی به جهان داری

جز غم چه می دهد به دل شاعر

سنگین غروب تیره و خاموشت؛

جز سردی و ملال چه می بخشد

بر جان دردمند من آغوشت؛

در دامن سکوت غم افزایت

اندوه خفته می دهد آزارم

آن آرزوی گمشده می رقصد

در پرده های مبهم پندارم

پاییز ، ای سرود خیال

پاییز ، ای ترانه ی محنت بار

پاییز ، ای تبسم افسرده

بر چهره ی طبیعت افسونکار

دختر مهتاب

دختر کنار پنجره تنها نشست و گفت:

ای دختر بهار،حسد میبرم به تو

اشکش به روی گونه فرو غلتید و گفت:

ای بس بهارها که بهاری نداشته ام!؟

می رفت روز و خیره در اندیشه ای غریب

دختر کنار پنجره محزون نشسته بود.......

بعدها

مرگ من روزی فرا خواهد رسید؛

در بهاری روشن از امواج نور

در زمستانی غبار آلود و دور

یا خزانی خالی از فریاد و شور

مرگ من روزی فرا خواهد رسید؛

روزی از این تلخ و شیرین روزها

روز پوچی همچو روزان دگر

سایه ای زامروزها ، دیروزها!

خداوندا:

تو میدانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است .

........ اگر روزی پرواز ماهیان و فای آدمیان را دیدی پس بدان که فراموشت کرده ام.

به خدا قسم که نه ماهیان پرواز می کنند ، نه آدمیان در این دنیا وفا دارند.

پس بدان هرگز فراموشت نمی کنم.

اسرار ازل را نه تو دانی و نه من

                  وین حرف معما نه تو دانی و نه من

هست از پس پرده گفتگوی من و تو

                    چون پرده بر افتد نه تو مانی و نه من

« محبت ، این طراوت »

«کاش می شد مرغکی بودم

به دور از هیاهوی زندگی

فارغ از نا مهربانی ها،

نا خدایی ها

شب و روزم را با بی پروایی جلوه می کردم

در پاییز این حقیقت را تکرار می کردم

هنگام خزان است ، محبت ها کم

کاش می بود آدمی که حتی به اندازه ی دل کوچک یک گنجشک

معنای محبت

این طراوت

را می فهمید........

کاش بهتر بودیم »

چقدر روزگار عجیب است ؛ با شتابی که دارد میلی به پایان ندارد.

همیشه غمگین ترین لحظات را عزیزترین کسانمان به ما هدیه می دهند.

سرم را به هر طرف می گردانم ، احساس سر گردانی می کنم!

برای شاد بودن ، تنها به بدنی سالم و حافظه ای ضعیف نیاز داری.

گناه را به گردن دنیا و دیگران نیندازیم کوتاهی از همت و کوشش ماست .

به راستی پیران جوان و جوانان پیر در دنیا بسیارند.

در پی هر گریه آخر خنده ای است.

وجدانت را مجبور مکن که نفهمد آنچه را که میبیند.

پیوند عشق حقیقی حتی با مرگ هم گسیخته نمی شود ، چه برسد به دوری.

سرمایه های ماورایی هر دلی ، حرفهایی است که آن دل برای نگفتن دارد. (دکتر شریعتی)

خالق بزرگ ، خلاقیت به ما اعطا کرده است. پیشکش ما نیز به او به کار بردن آن خلاقیت است.

گشاده دست باش و جاری باش و کمک کن ؛ مانند رود.

با شفقت و مهربان باش؛ مانند خورشید.

اگرکسی اشتباه کرد ، آن را بپوشان ؛ مانند شب.

وقتی عصبانی شدی ، خاموش باش ؛ مانند مرگ.

متواضع باش و کبر نداشته باش ؛ مانند خاک.

بخشش و عفو داشته باش ؛ مانند دریا.

اگر می خواهی که دیگران خوب باشند خودت خوب باش ؛ مانند آینه.